Groeien

Onze hond is nu negen maanden, al bijna pup-af dus.
Zo’n beestje komt toch wel echt je leven binnen denderen hoor.
Absoluut gezellig en leuk, maar er komt wel wat bij kijken.

Het uitlaten tussen de middag is mijn taak.
Heerlijk vind ik dat, om even mijn werk te onderbreken en het bos in te gaan.
Daar heb je geen hond voor nodig natuurlijk, maar mij helpt het wel om ook te gaan als het regent of als ik het druk heb.
Wat er ook in mijn leven gebeurd, het beestje moet gewoon eten, plassen, poepen en heel veel geknuffeld worden. Dat relativeert en zet me stevig met mijn voeten op de aarde.

Een verrijking dus zo’n hond. Maar ik moet toegeven dat ik het afgelopen jaar me ook  wel heb afgevraagd waar we in hemelsnaam aan begonnen zijn.
Neem het zindelijk worden. Ik heb boekjes gelezen  en allerlei mogelijk adviezen opgevolgd, maar ach,  dan lag daar weer een plasje. Nee, niet boos worden natuurlijk want dat helpt niet, gewoon opruimen en belonen als ze het per ongeluk buiten doet… zucht.
Een tijdje terug realiseerde ik me, dat ze het helemaal niet meer doet, dat plassen in huis.
Ze is hartstikke zindelijk.
Hoe is dit gebeurd en wanneer?
Het is alsof het probleem stilletjes de achterdeur is uit geslopen, toen even niemand keek.

Zo is het ook gegaan bij die ouders, die een paar maanden eerder hulp hadden gezocht voor hun zoon van zeven. Hij had dagelijks heftige driftbuien, waarbij hij om zich heen sloeg en gooide met alles wat binnen zijn handbereik kwam.
“Ach er is nog niet zoveel veranderd”, verzucht moeder tijdens ons gesprek.
“Hij piekert en tobt  nog steeds als hij iets spannends voor de boeg heeft. Hij  wil precies weten waar hij aan toe is”.
“En hoe zit het met het schreeuwen en het gooien met eten?”.
“O nee, dat doet hij niet meer….”. Ouders kijken elkaar aan. “Nee, dat is gestopt”.
Wanneer is dat gebeurd? .. en hoe dan?
Gewoon door de achterdeur naar buiten geglipt?!

In sommige gevallen is het slechts een fase waar een kind in zit, en gaat het  weer voorbij.
Het kan enorm helpen om dit voor ogen te houden als je er als ouder midden in zit.
‘Het gaat echt weer voorbij!’.

Soms gaat dit vanzelf, omdat een kind ouder wordt en er als het ware overheen groeit.
Maar soms heeft een kind hulp nodig om verder te kunnen groeien.

Zo heeft  het jongetje uit mijn voorbeeld ontdekt dat  hij eigenlijk erg bang is wanneer hij een driftbui krijgt. Hij heeft geleerd dat het niet erg is om bang te zijn en dat dit gevoel  er ook mag zijn. Hij herkent nu eerder wanneer hij in een driftbui lijkt te verzanden en kan zijn gedrag nu bijsturen. Hij weet waar het vandaan komt en wat hij nodig heeft.
Dit lukt natuurlijk niet altijd, maar de scherpe kantjes zijn eraf en er is weer rust en gezelligheid in huis.
Dit heeft hij natuurlijk niet alleen voor elkaar gekregen. Zijn ouders zijn, zonder dat ze hier erg in hadden, met hem meegegroeid. Ze zijn verder gaan kijken dan de boosheid die hij liet zien. Ze begrijpen nu ook zijn angst die daar achter ligt, en de boosheid  mag er nu meer zijn.

Het belangrijkste is wel dat ze weer zien wat voor een prachtige zoon zij hebben met al zijn unieke kwaliteiten.

Veel groeiwerk dus!
En net als bij groeien in de lengte, zie je het niet gebeuren, maar heb je het pas door wanneer je terugkijkt naar hoe het eerst was.